Jeśli szlifowanie gładzi samym arkuszem zostawia fale, przetarcia albo szybko męczy dłoń, paca do papieru ściernego rozwiązuje ten problem. Uchwyt do papieru ściernego prowadzi materiał ścierny stabilnie i równomiernie, więc łatwiej przygotować ściany i sufity do malowania.
Ręczne szlifowanie gładzi, tynków i szpachli wymaga kontroli ruchu, dlatego paca ścierna sprawdza się lepiej niż sam arkusz. Najlepiej nadaje się do pracy na płaskich fragmentach ścian i sufitów, ale także przy narożnikach, glifach okiennych oraz w miejscach, do których szlifierka nie dociera.
Różnicę robi mechanika pracy. Płaska powierzchnia robocza rozkłada docisk na całym polu roboczym, dlatego maleje ryzyko punktowych przeszlifowań i falistości. Dobrze dobrany uchwyt na papier ścierny przyspiesza też usuwanie nadmiaru gipsu i ułatwia utrzymanie równego szlifu na całej powierzchni.
Przy wyborze modelu liczy się pewne mocowanie papieru ściernego lub siatki ściernej oraz mniejsze obciążenie nadgarstka. Dla ekip i osób remontujących mieszkanie najważniejsze są cztery cechy:
Ergonomia ma realne znaczenie. Paca do papieru ściernego daje lepszą kontrolę niż prosty klocek szlifierski, a lekko elastyczna warstwa robocza stabilizuje wkład i tłumi drobne nierówności podłoża.
Prawidłowy montaż zaczyna się od równego ułożenia wkładu na całej płaszczyźnie roboczej. Papier ścierny do gładzi albo siatka ścierna powinny być zamocowane tak, by nie marszczyły się podczas pracy, ponieważ przesuwający się wkład obniża tempo szlifowania i zostawia nierówny ślad.
Na efekt końcowy wpływa także ziarnistość ścierniwa. Niższe gradacje szybciej zbierają materiał, a wyższe służą do wygładzania, więc uchwyt do papieru ściernego musi stabilnie współpracować z każdym etapem obróbki.
Tak — paca nadaje się też do narożników, glifów i miejsc niedostępnych dla szlifierki; równomiernie rozkłada docisk i ogranicza przeszlifowania.
Stabilne zaciski i wyprofilowany uchwyt zmniejszają obciążenie nadgarstka, poprawiają chwyt i ułatwiają równomierny, szybszy szlif.
